[ الباب الاول ] 1 - انّما الأعمال بالنّيّات « 1 » . ( 1 ) عبادت باخلاص نيّت نكوست * و گر نه چه آيد ز بىمغز پوست همانا عملها بنيّتهاست يعنى اصل در عمل نيّت است و ثواب و عقاب بر آن مترتّب مىشود « 2 » پس بنده بايد كه در هر كارى كه مىكند اگر دنياوى بود و اگر آخرتى ؛ در آن نيّت خير كند و از شوائب ريا و سمعت دور گرداند تا مقبول درگاه حق تعالى باشد چنان كه از ابو سعيد الخدري روايت كرده‌اند « 3 » : روايت كرده‌اند كه وقتى امام جعفر صادق عليه السّلام از جايى ميگذشت شخصى را ديد كه سوراخى در خانه ميكرد ، صادق عليه السلام از آن شخص پرسيد كه : از بهر چه اين سوراخ ميكنى ؟ - گفت : از بهر آن تا دود از خانه بيرون شود ، صادق عليه السّلام فرمود كه : اى بيچاره نيّت خير كن كه آنچه مراد دنياست بر طفيل آن حاصل شود ، نيّت كن كه از بهر آن ميكنم تا در شب بنگرم كه صبح برآمده است يا نه ؟ تا ثواب آن جهان نيز بيابى . 2 - المجالس بالأمانة . ( 2 ) نشستن در جايگاهها بامانت بودنست يعنى چون كسى در مجلسى بنشيند و در آنجا سخنى رود بايد كه بامانت بود و جاى ديگر باز نگويد ؛ شعر : در مجالس كه جاى تزيين است * بامانت نشين كه شرط اين است 3 - المستشار مؤتمن . ( 3 ) يعنى آنكه با وى مشورت كنند بايد كه معتمد باشد و دانا بود بدان چه با وى گويند و سرانجام كارها نيك داند ؛ شعر : مشورت كن كه كار بگشايد * مستشار تو مؤتمن بايد

--> ( 1 ) ملاحظهء شرح حديث شمارهء 124 و 414 براى فهم معنى اين حديث شريف مفيد است . ( 2 ) اصل كتاب از اينجا شروع مىشود و از اوّل آن تا اينجا الحاق مصحّح كتاب است كه نگارندهء اين سطور باشد و براى رفع نقص و به منظور تماميّت فايدهء كتاب اين امر انجام يافته است چنان كه در مقدّمه ياد كرده‌ايم . ( 3 ) كذا در اصل ؛ پس گويا تصحيفى در كلمات روى داده و يا سقطى در عبارت واقع شده .